اگرچه ستارگان درون کهکشان ما به گونه بسیار اندکی پراکنده شده اند با وجود این،در

مقایسه با فضایی که کهکشان خودی را از کهکشان همسایه جدا می کند،آنها نسبتا

به یکدیگر نزدیک اند.نزدیک ترین کهکشانی که اندازه اش با کهکشان ما قابل مقایسه

است ،درفاصله ی ۲میلیون سال نوری وقطر آن ۲۰ برابرقطر کهکشان ما

می باشد.تصور تهی بودن فضای بین کهکشانی مشکل است و به یکباره در خارج

 کهکشان با ناحیه تهی از ستارگان وتقریبا تهی از گاز و غبار مواجه می شویم.

درك وجود فضاي وسيع بين ستارگان مشكل است.براي فهم تهي بودن كهكشان

از تشابه آن بادركي كه از اندازه ي منظومه ي شمسي داشتيم،استفاده مي كنيم.

فرض كنيد قطر خورشيد از۶/۱ ميليون كيلومتر به اندازه ي يك پرتقال كاهش

يافته باشد.در اين مقياس،كهكشان،خوشه اي از ۱۰۰بيليون پرتقال است كه هر

پرتقال به فاصله ي متوسطي بيشتر از ۱۶۰۰كيلومتر نسبت به همسايگانش

قرار گرفته است.در فضاي بين آنهاچيزي به جز توزيع رقيقي از اتمها وچندتايي

مولكول و ذرات گاز وغبار،وجود ندارد،كه اين تهي بودن فضا در كهكشان

مي باشد.

فواصل بين ستارگان، سال نوري

هريك ازستارگان داخلي كهكشان به فاصله ي متوسط ۴۸تريليون كيلومتر ازديگري

قرار گرفته است.براي اجتناب ازتكرار دايمي چنين شماره هاي بزرگ و مزاحمي

معمولا فواصل نجومي به واحد سال نوري بيان مي شوند.كه ان عبارت است از

مسافت طي شده توسط يك پرتوي نور در مدت يك سال كه با سرعت۰۰۰/۳۰۰

كيلومتر برثانيه سير مي كند.اين مسافت تقريبا برابربا ۲۸/۹تريليون كيلومتر

مي باشد،از اين رو،با استفاده ار اين واحد،فاصله ي خورشد تا آلفاقنطورس ۳/۴

سال نوري ،فاصله ي متوسط ستارگان در كهكشان ۵ سال نوري وقطر كهكشان

۱۰۰/۰۰۰ سال نوري مي باشد.

خورشيد و همسايگانش تعداد معدودی از ۱۰۰بیلیون ستاره ای هستند که توسط نیروی

 گرانی دریک خوشه ی بسیار بزرگموسوم به کهکشان به یکدیگر پیوند یافته اند.

اکثرستارگان جهان ،نه تمام آنها،درون چنین خوشه هایی جاگرفته اند.

اينچنين خوشه ها موسوم به كهكشان مي باشند.کهکشان ما از آن جهت که شامل

خورشید است از بقیه متمایز می شود وبا حرف بزرگ نوشته می شود.

(در انگلیسی کهکشان ما به صورت Galaxy (با G بزرگ) نوشته ميشود).

محتويات كهكشانها

ظاهركهكشان

همانطور كه سيارات به دور خورشيد مي گردندستارگان نيز مركز كهكشان را

 دور مي زنند.خورشيد،خودنيز دراين حركت شركت مي كندو در هر۲۵۰ميليون

سال يك دور مي زند.

كهكشان بر اثر چرخش به صورت قرص مسطحي درآمده است.كه ضخامتش تقريبا

 يك بيستم قطرش مي باشد.خورشيد در فاصله اي حدود سه پنجم فاصله ي مركز تا

لبه ي كهكشان از مركز آن قرار گرفته است.

توده كروي كوچكي از ستارگان،موسوم به هسته ي كهكشان،درمركز كهكشان به

شكل يك بر آمدگي قرار دارد.

نزدیک ترین همسایه ی بعدی خورشید در ورای آلفا قنطورس ،ستاره ی بارنارد است.

که در فاصله ی ۴۸ تریلیون کیلومتری می باشد.ستاره ی بارنارد کوچکتر از خورشید

وتقریبا ۳۰۰بار ضعیف تر از آن است.دما در سطح بارنارد ۳۰۳۸درجه سانیگراد

است.در حالیکه دما در سطح خورشید ۶۰۹۳ درجه سانتی گراد می باشد و

 رنگ آن به جای زرد،قرمز نارنجی است.

بر خلاف ستاره ی آلفاقنطورس،ستاره ی بارنارد یک ستاره ی منفرد است.

مع ذلک،مشاهدات اخیر دلالت بر این دارد که ممکن است دو سیاره

به ابعاد مشتری در مداری حول آن در گردش باشند.

پنجاه ستاره ی دیگردر فاصله ی ۱۶۰تریلیون کیلومتری خورشید وجود دارند.

بعضی از ستارگان زرد می باشند،که از نظر دما واندازه شباهت به خورشید دارند،

چند تایی بزرگتر و روشن تر از خورشیدند واز نظر رنگ آبی-سفید بوده و بیشتر

آنها از نوع ستارگان ضعیف و قرمزمی باشند.این ستارگان همسایگان ما درفضا هستند.

تمام آنها نام گذاری شده اند و فقط اسامی بعضی از آنها برای ما آشناتر است.

۲۶ ستاره از ۵۰ ستاره متعلق به ستارگان چندتایی-دوگانه یا سه گانه می باشند

به طور متوسط حدود نیمی از ستارگان جهان ستارگان چند تایی هستند.

برطبق جدیدترین اطلاعات موجود ستاره ی آلفا قنطورس نزدیک نرین همسایه ی

خورشیداست.

آلفا قنطورس در فاصله ی ۴/۳۸ تریلیون کیلومتری منظومه شمسی قرار گرفته است

که اندکی نزدیک تر از فاصله ی متوسط خورشید از همسایگانش می باشد.

این ستاره در واقع یک ستاره ی سه گانه است.

خانواده ای مشنمل بر سه ستاره که همزمان در خارج از یک ابر گاز و غبار تشکیل

شده اند.از زمان تولد این ستاره ها هریک تحت تاثیر نیروی جاذبه ی گرانی،به

گرد دیگری دور زده اند.بزرگترین ستاره درآلفا قنطورس از نظر اندازه ،دمای سطح

و رنگ شبیه خورشید است.دو ستاره ی دیگر قرمز و کوچکتر می باشند.

ستاره ی متوسط این مجموعه ی سه گانه بارنگ نارجی وبا اندازه ای کوچکتر از

خورشید ودر فاصله ی ۲/۳ بیلیون کیلومتری به دور بزرگ ترین ستاره گردش می کند.

زمان هرگردش برای این جفت ۸۰ سال طول می کشد .عضو سوم ،یک ستاره ی

یسیار کوچک ،ضعیف وقرمز است که جرمش یک دهم جرم خورشید می باشد و

دو عضو دیگر مجموعه سه گانه را در فاصله ی ۶/۱ تریلیون کیلومتر و در

زمان یک میلیون سال یک دور کامل می زند.

آلفا قنطورس نزدیک ترین ستاره به زمین است و روشنایی آن به قدری است که قابل

مشاهده می باشد.مع ذلک،خورشید ممکن است هنوز همسایگان نزدیک تری داشته

باشد. ستارگان خیلی کوچک با تابندگی ضعیف که به علت بعد فاصله آشکار نمی شوند.

همچنین ممکن است ستارگانی محترق که سوخت خود را در فضای بین خورشید

وآلفا قنطورس تمام کرده اند ،وجود داشته باشند .سرانجام ممکن است اجسام بسیاری

به اندازه ی سیارات در فضای اطراف ما وجود داشته یاشند که انرژی هسته ای آنها

جهت درخشش کافی نباشد تمام این احتمالات در انتظاراکتشافات آتی نواحی خارج

از منظومه ی شمسی می باشند.

گاه شی عجیبی راشبها در آسمان می بینید که به ابر رقیق کوچکی شیبه است ونوار

کمرنگی ازنور از یک طرف آن سربرآورده است.اگر با دوربین نجومی به آن بنگرید

مرکز آن را همانند ستاره ای می بینید.

این جسم آسمانی را ستاره ی دنباله دار می گویند.

اکثر ستاگان دنباله دار به قدری کم نورند که فقط با دوربین نجومی دیده میشوند.

آنها اجسام کوچک مه آلود وپراکنده ای هستند که بدون دنباله پهلوی هم قرار گرفته اند.

بعضی ازستارگان دنیاله داربقدری روشن و بزرگ هستند که بدون دوربین نجومی نیز

دیده می شوند.

این نوع ستارگان که گاه شبهای متوالی در آسمان ظاهر می گردند

دنباله هایی دارند که هرشب طولانی تر می شود تا آنجا که پهنه ی آسمان را

 می گسترد.

البته این نوع ستارگان دنباله دار کمیاب هستند.آخرین انها در سال ۱۹۱۰ رویت

 شده است.

عکاس:ملوس خوانساریان

عکاس:سید مهرداد کیانی

 عکاس:حمیدرضاطوافی

عکاس :رضاشیرازی

امیدواریم عکسها رو دیده باشید و خوشتون اومده باشد.باز هم منتظر پستهای بعدی و

عکسهای زیبا وجدیدتر باشید.

ما به همراهی شما دلگرمیم.امیدوارم حمایتهای شما کم نشه

با سپاس از همه ی شما بازدیدکنندگان عزیز.

برای دیدن عکسهای بیشتر به www.aks.akkasee.com  مراجعه کنید.

همانند صلیب ، چهار گوش ،ملاقه و ....چند هزار سال پیش بابلیان ،مصریان ،یونانیان

رومی ها و عبریها این ستارگان را همان گونه می دیدند که ما اینک می بینیم ولي

 تصورات آنان در مورد اين اشكال به نحوي ديگر بود.اين اشكال نمودي از خدايان

الهه ها و داستانهاي محلي انان بود و اسامي صورتهاي فلكي نيز بيانگر اين موضوع

است.

درزبان لاتيني  constellation به معنای صورت فلکی است که ترکیبی است از

دوکلمه لاتینی con به معنای "با هم" وstella به معنای " ستاره " می باشد.

پس به عبارتی سادهصورت فلکی یعنی گروهی ستاره .

ولی کلا می توان صورت فلکی را چنین تعریف کرد:

ستارگانی که به گروه های خیالی تقسیم بندی شده اند تا به آسانی مورد شناسایی

 و مراجعه قرار گیرند.

اولین ثبت فابل اعتماد صورتهای فلکی یادگاری از بطلمیوس می باشد.این دانشمند

 مصریحدود ۱۸۰۰ سال قبل ۴۸ صورت فلکی را در فهرستی ثبت کرد . بعد ازاو

نیزستاره شناسانبه تکمیل فهرست بطلمیوس پرداختند و امروزه ۸۸ صورت فلکی

 شناخته و نامگذاری شده.

هنگام مشاهده ی صورتهای فلکی به نظر میرسد که ستارگان تشکیل دهنده ی آنها در

 سطح نیمکره ای که بدان " گنبد آسمانی " می گوییم ثابت شده اند.این مسئله ناشی از

زاویه ی دید مادر روی کره ی زمین است .

در صدساله اخیر ستاره شناسان روشی یافته اند که به کمک ان می توان فاصله ی

ستارگان را اززمین تعیین کرد و معلوم شده است که این ستارگان در فواصل مختلفی

 نسبت به ما قرار دارند .

اگرچه هنگام روز نمی توان ستارگان رادیدولی آنها در حال درخشندگی و نورافشانی

 هستند.شدت نور خورشید به همراه درخشندگی جو زمین گویی این نقاط روشن را در

 خود می بلعدواین به دلیل نورانی تر بودن متن آسمان از نورانیت ظاهری تمام ستارگان

 می باشد.

ستارگان كره اي سوزان از گاز مي باشند كه بر خلاف سيارات توسط نور خود

 مي درخشند.ماده،در اينجا به فشار ودرجه ي حرارت باور نكردني مي رسد.

انرژي ستارگان ناشي ازفعل و انفعالات هسته اي است.هيدروژن به هليوم تبديل

مي شود ودرحين اين واكنش،گرما و نور بسيار زيادي از خود ساطع مي كند.

اين همانند واكنشي است كه در يك بمب هيدروژني اتفاق مي افتد.

نزديك ترين ستاره به زمين خورشيد است. با اينحال خورشيد ستاره اي است متوسط .

در هر ستارهآنقدر ماده وجود دارد كه مي توان حدود يك ميليون زمين از آن درست

كرد.ياد آور شويم كه جرم زمين "كوچك"ما حدود ۶هزار ميليارد ميليارد تن است.

ماده ي اصلي تشكيل دهنده ي اغلب ستاره ها هيدروژن است و به نظر مي رسد

اين ماده اساسي ترين ماده ي ساختمان جهان باشد.كوچكترين ستاره ها اندازه اي

همانند زمين دارندولي جرم و چگالي انها بسيار زياد است اين نوع ستارگان در رده ي

كوتوله هاي سفيد قرار دارند.از طرف ديكر بعضي ستارگان بسيار بزرگ وغول آسا

هستند .اگريكي ازآنها در جاي خورشيد قرار مي گرفت شعاع آن تامدار زحل امتداد

 مي يافت. بدين مناسبت اين ستارگان را"غول" مي نامند.

ابرغولاني وجود دارند كهشعاع آنها ۴۰۰ برابر شعاع خورشيد و حجم انها۶۴ ميليون

 برابر خورشيد بوده ولي احتمالا جرم آنها از ۵۰ برابر جرم خورشيد تجاوز نمي كند.

برخي ستارگان نورانيت ثابتي ندارند وتغييراتي در روشنايي انها ديده مي شود .

گاه نورانيت ستارگاني به نام نوا (نواختر) در پي چند روز هزاران بار بيشتر شده

سپس رو به تاريكي مي گرايد.